Inkoop, mijn paradigma

Men zegt wel eens: ‘zoveel medewerkers, zoveel inkopers.’ Het lijkt soms of iedereen zelf wil inkopen. Een situatie die bij het gedecentraliseerde inkoopproces, waar het (kleine) bestellingen en afroepen betreft, prima kan. Mits er goede afspraken zijn gemaakt over selectie, budgetverantwoording en autorisatie. Met de huidige IT-support is dat eenvoudig in workflows te organiseren. Iedereen mag dan zelf inkopen binnen de gestelde kaders.

Men zegt wel eens: ‘zoveel medewerkers, zoveel inkopers.’ Het lijkt soms of iedereen zelf wil inkopen. Een situatie die bij het gedecentraliseerde inkoopproces, waar het (kleine) bestellingen en afroepen betreft, prima kan. Mits er goede afspraken zijn gemaakt over selectie, budgetverantwoording en autorisatie. Met de huidige IT-support is dat eenvoudig in workflows te organiseren. Iedereen mag dan zelf inkopen binnen de gestelde kaders.

‘Ik ga inkopen doen’, is ook zo’n veel gehoorde uitspraak. Veelal in de huiselijke sfeer. Als partner kan ik daar wel eens ongerust van worden, want hoe groot wordt dan straks die uitgave? Een regelrechte aanslag op de portemonnee of een enthousiast relaas van: ‘ik heb heel veel verdiend, want ik kreeg overal korting.’ Ik realiseer me dat hierin geen uitgesproken verschil bestaat tussen man en vrouw; ze kunnen allebei, beide posities innemen.

Vanwaar die angst dat de ander mogelijk onnodig of teveel geld gaat uitgeven?

Soms zie ik overal inkopers. Gisteren nog. Ik lig aan dek naar de lucht te kijken, zie ik daar ook weer inkopers. Het krioelt ervan. Als een aaneengesloten wolkendek strekt het zich boven mij uit. En allemaal willen ze naar dat blinkende geld, waarvan het schijnsel nog maar nauwelijks kan doorkomen. Ze willen het allemaal graag uitgeven.

Ik mijmer over een remedie. Mijn ogen vallen dicht en als ik weer opkijk zie ik een totale metamorfose. Ik bevind mij opeens aan de andere kant van het wolkendek. Ik vlieg door de ruimte en aanschouw de aarde. En om die aarde zie ik nog steeds al die inkopers. Vanuit deze positie lijkt het opeens alsof al die inkopers eensgezind willen voorkomen dat de pot met geld verdampt in de oneindige ruimte. Ze willen juist voorkomen dat het onnodig wordt uitgegeven.

Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en gerustgesteld sluit ik weer mijn ogen. Ik zou me zomaar druk hebben gemaakt om niets. Het is maar van welke kant je het bekijkt.