Koketteren met inkoopkennis?

Na een aantal jaren op projectbasis te hebben gewerkt bij verschillende inkoopverbetertrajecten werk ik sinds kort weer in een “gewone” inkoopfunctie bij één van onze klanten. Ik was bijna vergeten hoe divers de vragen zijn die ik nu krijg. De vragen lopen enorm uiteen.

Na een aantal jaren op projectbasis te hebben gewerkt bij verschillende inkoopverbetertrajecten werk ik sinds kort weer in een “gewone” inkoopfunctie bij één van onze klanten. Ik was bijna vergeten hoe divers de vragen zijn die ik nu krijg. De vragen lopen enorm uiteen. Het ene moment krijg ik een offerte toegestuurd met de vraag of ik nog iets van de prijs kan afpraten en het volgende moment betekent een vraag de start van een offertetraject over een onderwerp waar ik nagenoeg niets van weet.

Nu kun je heel lang discussiëren of een inkoper inhoudelijke kennis moet hebben van de in te kopen zaken of diensten (ik heb hierover inmiddels de meest uiteenlopende standpunten gehoord), maar persoonlijk vind ik het erg prettig dat ik weet waar ik over praat.
Voor mij betekent dat ik in zo’n geval een crashcourse volg door veelvuldig gebruik van Google, mijn collega’s, interne klanten en andere mogelijke experts zo ongeveer tot waanzin drijf door hen de oren van het hoofd te vragen over het betreffende onderwerp.

Ik heb gemerkt dat ik hierdoor tijdens mijn inkoopcarrière veel kennis heb opgebouwd over de meest uiteenlopende onderwerpen. Dit is natuurlijk altijd leuk om mee te koketteren tijdens een feestje of een etentje, maar het prettigst hieraan vind ik dat juist door de veelvoud en diversiteit aan onderwerpen we de klant kunnen voorzien van inhoudelijk advies. Niet alleen over de te volgen strategie, maar ook door te kunnen wijzen op de mogelijkheden en valkuilen tijdens een inkooptraject en de periode van het contractmanagement.

Als het me echt te moeilijk wordt vraag ik of een collega met die specifieke kennis een project kan overnemen, maar gelukkig komt dat steeds minder voor…