Onverantwoord marktgedrag

Mijn ouders hebben mij geleerd dat als er iets niet goed loopt de makkelijke oplossing is naar een ander te wijzen, maar dat je pas echt meetelt als je verantwoordelijkheid pakt voor je eigen inbreng. Deze belangrijke les heeft gezorgd voor de nodige introspectie na conflicten of blunders mijnerzijds. Natuurlijk was het hun schuld, maar waar er twee kiften…

Mijn ouders hebben mij geleerd dat als er iets niet goed loopt de makkelijke oplossing is naar een ander te wijzen, maar dat je pas echt meetelt als je verantwoordelijkheid pakt voor je eigen inbreng. Deze belangrijke les heeft gezorgd voor de nodige introspectie na conflicten of blunders mijnerzijds. Natuurlijk was het hun schuld, maar waar er twee kiften…

Dat is precies waar ik aan moest denken toen ik het artikel “Code commissie klaar met onverantwoordelijk marktgedrag” op Inkopers-Cafe las. De code verantwoord marktgedrag is opgesteld naar aanleiding van de stakingen van schoonmakers en glazenwassers enige tijd terug. Het signaal dat zij afgaven is opgepikt. In de vorm van de code wordt gewerkt aan het niet steeds goedkoper maken van schoonmaakdienstverlening door het steeds verder uitkleden van de arbeidsvoorwaarden en/of werkomstandigheden.

Ondanks dat bedrijven goede intenties hebben getoond, door het ondertekenen van de code verantwoord marktgedrag, zijn er blijkbaar nog veel bedrijven die zich niet conform de richtlijnen van de code gedragen. Wat op zich begrijpelijk is. Hoe verleidelijk is het immers om dat nóg goedkopere contract te tekenen als opdrachtgever? Of omgekeerd: om nog iets goedkoper aan te bieden om de opdracht maar binnen te halen? Deze gedachtegang zorgt er helaas voor dat we op het punt staan waar we nu staan: we hebben een code nodig om op een goede manier zaken te blijven doen met elkaar. We moeten onszelf dus ook nodig achter de oren krabben en even stilstaan wat wij zelf  aan deze situatie hebben bijgedragen. Hoewel ik begrijp dat dit nogal makkelijk en prekerig over kan komen kan ik u verzekeren dat ikzelf de komende tijd ook zal stilstaan bij de vraag: wat heb ik, als inkoper regelmatig werkzaam of actief in de facilitaire branche, hieraan bijgedragen? Wat zou anders kunnen of moeten?

Moeten we hier de link leggen naar total cost of ownership? Een simpele gedachtegang is dat als een schoonmaker in één uur een dubbele oppervlakte aan ruimte schoon moet maken de kwaliteit één van de eerste zaken is die hier onder te lijden heeft. Immers: er zijn grenzen aan hoeveel een schoonmaker in een uur kan doen. Het gezegde luidt: goedkoop is duurkoop. Een belangrijk risico van te goedkoop inkopen is dat de uiteindelijke kosten hoger zijn door corrigerende acties. De besparing die tijdens de contractering is bereikt wordt daarmee teniet gedaan.

Hoewel geld altijd een belangrijke motivatie is voor zakelijke beslissingen (zeker als we werken op basis van TCO!) zit er ook nog een andere kant aan. Ik ben zo vrij om de drie P’s van maatschappelijk verantwoord ondernemen er aan de haren bij te trekken: people, planet, profit. De profit zien we duidelijk terug in de drive om zo goedkoop mogelijk schoon te laten maken. Planet heeft binnen de branche ook inmiddels de nodige aandacht in de vorm van bijvoorbeeld microvezeldoekjes. Nu de P van people nog.

Gelukkig is vanuit de code ook positieve aandacht voor best practice. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de wijze waarop de bedrijven die de Best Practice Award mogen ontvangen hier invulling aan hebben gegeven! Wellicht kunnen aspecten van deze best practice ook vertaald worden naar andere inkoopgebieden. Belangrijk voor mij blijft met name de vraag: wat is mijn bijdrage? En dat is een vraag ik die ik mijzelf altijd blijf stellen, wat ik ook doe.