Wij eisen eis

In het kinderboek Floddertje van Annie M.G. Schmidt eisen de kinderen eis. Hoewel het hier om een spelfout van kinderen gaat, de kinderen heel goed weten wat ze willen en dat hier geen misverstand over kan bestaan, doet dit mij denken aan de eisen die soms door aanbesteders worden gesteld.

In het kinderboek Floddertje van Annie M.G. Schmidt eisen de kinderen eis. Hoewel het hier om een spelfout van kinderen gaat, de kinderen heel goed weten wat ze willen en dat hier geen misverstand over kan bestaan, doet dit mij denken aan de eisen die soms door aanbesteders worden gesteld. Door aanbesteders die door de regels het bos niet meer zien en zich daardoor teveel richten op de procedure en te weinig op de inhoud. Die denken dat het stellen van veel eisen houvast en zekerheid biedt, terwijl ook hier vaak geldt: more is less. Het stellen van een paar, terzake doende, eisen biedt meer garantie dat je krijgt wat je nodig hebt dan wanneer je vele algemene eisen stelt die vaak door knippen en plakken tot stand zijn gekomen. De eisen die je stelt moeten daadwerkelijk te maken hebben met het product of de dienst dat/die geleverd moet worden. Sterker nog: deze eisen moeten de aanbestedende dienst in staat stellen op een goede manier onderscheid te maken tussen de verschillende aanbieders en hun producten/diensten. En, niet onbelangrijk, het al dan niet voldoen aan de eisen moet ook aangetoond kunnen worden. Anders kunnen handige inschrijvers hier dankbaar gebruik van maken. De situatie dat inschrijvers minstens zo volwassen zijn in het aanbesteden als de aanbestedende dienst zelf komt immers steeds vaker voor. Kortom: als je ijs wilt, eis dan ook ijs, en geen eis. Want je mag er niet zomaar vanuit gaan dat ze begrijpen dat je ijs bedoelt als je eis eist.